About Gastrofestival Madrid and art

pl

Do you have plans for this weekend? Or for the next one? No? Great! Go and buy a flight to Madrid! Just go and buy! Now! (And afterwards comeback here to read why 馃檪

Two days ago I wrote a post about Madrid, more about art than food, but with a recipe for lamb meatballs. Now I want to add some news – until the 5th of February there is a GASTROFESTIVAL there!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Unfortunately I can’t go, hopefully next year. But you can, I’m pretty sure.

gastrofestival-madrid
www.gastrofestivalmadrid.com/en

The most exiting thing is that Gastrofestival Madrid is not just about food. It is about food, health and culture! Gastronomy in literature, music, cinema, fashion, theatre and art, including photography!!! Madrid’s best museums and galleries take a part in this year’s Festival. There are almost 30 events dedicated to food and art. The聽Prado Museum, The Reina Sofia Museum,聽The聽Thyssen-Bornemisza Museum聽and many many more. Look at the map:

gastrofestival-madrid-map
from/z:聽www.gastrofestivalmadrid.com

Take a deep breath, make a coffee. Do you already have those bloody flight tickets? Yes? (I’m very jealous…) Good then! Now it is a time for packing and reading about Madrid (also about accommodation, which could be helpful). Ready to go?

P.S. Do not forget to write to me how it was there! Take some photos, perhaps they could be shown here, on the Cuisine And Art blog.

cafe-madrid-by-cuisine-and
Madrid by Cuisine And Art


GASTROFESTIVAL MADRID I SZTUKA

Dwa dni temu pisa艂am o Madrycie i w tym Madrycie pozostaj臋, przynajmniej teoretycznie. Spiesz臋 donie艣膰, i偶 weekend si臋 zbli偶a jeden i drugi, a do 5. lutego w hiszpa艅skiej stolicy trwa聽GASTROFESTIVAL!!!!!!!! Dla jednych to wiadomo艣膰 genialna, dla innych smutna i pozostan膮 oni (ze mn膮 na czele) w gronie zazdro艣nik贸w, nie mog膮cych akurat tam聽by膰.

Madrycki Gastrofestival tym r贸偶ni si臋 od innych, i偶 nie o jedzenie w nim jedynie chodzi, ale o sztuk臋 r贸wnie偶!!! Literatura, muzyka, teatr, moda, fotografia, malarstwo. Prawie 30 wydarze艅 dotyczy sztuk wizualnych jednie, sp贸jrz na map臋 festiwalow膮 powy偶ej. Wejd藕 na stron臋 www.gastrofestivalmadrid.com i rozkoszuj si臋 cho膰by samymi nazwami: Muzeum Prado, Reina Sofia czy Muzeum Thyssen-Bornemisza聽to tylko niekt贸re z muze贸w, a dochodz膮 jeszcze wiod膮ce galerie! Warsztaty, pokazy ,konferencje, prezentacje. Jedzenie. Mn贸stwo jedzenia.

Kupuj wi臋c bilet teraz, od razu! Nie zwlekaj, nie czekaj, nie zastanawiaj si臋! B膮d藕 moimi oczyma, napisz mi jak by艂o, prze艣lij zdj臋cia, 偶ebym jeszcze bardziej by艂a zazdrosna. Przeczytaj raz jeszcze co o Madrycie pisa艂am, mo偶e kt贸ra艣 z informacji przydatn膮 si臋 oka偶e w podr贸偶y, na przyk艂ad ta o zakwaterowaniu. Zmykaj ju偶, le膰!

eng

About Madrid, Castro Prieto and lamb meatballs

pl

There are places which I fall in love with from the first visit. There are others which I need years and years, visits and visits to finally love them. Madrid belongs to this first group. This city has never disappointed me. Ever. Since the first time there, more or less 20 years ago, I adore it. For me Madrid means, far more than just amazing food and wine (as always in Spain), great museums and majestic聽town houses with enormous elegant entrances.

This time it was the same. The聽journey itself happened聽completely by chance – I saw a return flight ticket for 18 euros, so I felt that I just had to go. That it was my obligation. Knowing Madrid already, helped me to choose accommodation– a beautiful, cozy and comfortable small Studio La Latina聽with everything I needed (fridge+corkscrew+espresso machine) in a very central part 聽so as to be close to all the great museums – The聽Prado Museum, The聽Reina Sofia Museum聽and The聽Thyssen-Bornemisza Museum. The Three Huge Cultural Monsters, The Three Giants with every聽type of art you can dream of! And all of them have a few hours per week of free entry! How great is that!!!

As聽I had visited each one a few聽times before, I knew exactly what I wanted to see. I wanted to see Goya’s Black Paintings and聽Vel谩zquez’s “Christ Crucified”. Why? To be honest just聽to check if these paintings effect on me was the same as they had been 20 years ago. I always do this when in Madrid. It has become such a habit for me. And the answer is always the same, of course!

Every time I’m totally enthralled by the light in the Black Paintings. I sit there on a bench and I stare at them, almost not believing that that light is coming from the paintings, not from any additional light source. My friend David Frankel, the writer, wrote a little while ago an essay entitled聽“The Dog, devoted to that specific Goya painting, where he ponders on the mystery of the dog – the enigmatic loneliness of the animal, who is starring at… At what? So I went to the Prado Museum to:

A. solve a mystery,
B. make a self-portrait with The Dog,
C. report everything to David F.

But the results weren’t so optimistic:

A. I didn’t solve any mystery, including that one,
B. it was prohibited to make photos,
C. David F. only received a postcard of The Dog.

Then I moved on to聽Vel谩zquez. I thought that this time it wouldn’t effect me so much. I thought that this time a religious masterpiece wouldn’t enchant me, but… It was like always – I just couldn’t move and I regret that there is no bench there to sit on (My legs hurt soooo much after walking kilometres around the city, so I understood a little better Christ’s suffering… ;-). One more time I聽decided that this is the most significant, the most important and the most powerful piece of art for me. For me –聽a catholic from birth, but not practicing. Yeah…, art is a mystery, that’s for sure…

Remembering my first visit to the Prado Museum years ago with my father and his fascination for Hieronymus Bosch (Spanish “El Bosco”) I moved slowly, very slowly,聽barely dragging my feet, to see his paintings. My dad was so terribly upset that I didn’t enjoy them then, so I wanted to find out how I feel now. It was the biggest surprise I could have. I just loved them, loved them, loved them! Nothing聽more, nothing less.

There are so many galleries and museums in Madrid that of course it is not possible to visit all of them being there for just a few days. But I could definitely recommend some of them:

If you like old empty buildings with souls, with a history, with that certain Something, if you love peeling paint in industrial spaces – yes, the Tabacalera is for you, even with no exhibition inside! But this time there was one and it was very special, an absolutely stunning exhibition byCastro Prieto– “CESPEDOSA”. (Unfortunately this exhibition is now finished.)

Juan Manuel Castro Prieto is a Spanish photographer based in Madrid. Perhaps I could call him a documentalist, but I don’t. Perhaps I shouldn’t call him a conceptual artist, but I do. Castro Prieto opened my eyes to “conceptual documentary” photography, as I have called it myself.

It is very difficult for me write about his exhibition, about his works. I entered into the Tabacalera, I saw empty spaces, a labyrinth of corridors and rooms. One photo here, another there. And it was like magic. Something unknown pulled me inside. Juan Manuel left me totally spellbound. Large formats, great quality – of course it is an advantage, but The Soul, The Concept, that Something. It doesn’t happen often in documentary photography. But here…I felt that Castro Prieto first put his mind into every photo, second – his heart and soul, at the end he pressed the shutter. And for the first time in my life I started to desire a photo, his photo. This one to be specific, Cordero Pascual:

castro-prieto-cordero-pascual-2009
Castro Prieto, Pascual Lamb/ Baranek Paschalny, 2009

Of course this photo above is a photo of Castro Prieto’s photo, which I made during the “Cespedosa” exhibition. The original one is a lot “deeper”, if you know what I mean. And I’m asking Juan Manuel quietly – how it happens that you are such a great Observer? That you catch all these rare special moments around you? Do you arrange your surroundings even a little? It is hard to believe that you just happened to meet this young man above with that lamb.

That’s why (not knowing Castro Prieto personally) I believe that he uses everything from his own world and thanks to photography he creates another, not less real, world – Castro Prieto’s World. One of my favorites.

LAMB MEATBALLS WITH ANISE SEEDS inspired by Castro Prieto
500g lamb minced meat
1 small chopped onion
2 crushed cloves of garlic
1 egg
2-3 tbsp of bread crumbs soaked in 1/4 glass of water
salt
pepper
1 teaspoon of聽ground聽anise seeds*
1 teaspoon of turmeric
TO SERVE: parsley, rice, lemon juice

www-lamb5-canda-2016
Lamb meatballs with anise seeds / Klopsiki聽jagni臋ce z any偶em – Cuisine And Art

Mix everything well with bare hands. Shape into small balls (It is easier to do it with wet hands, so after making each ball聽wet your hands in cold water). Fry them in a very hot frying pan with a drizzle of olive oil.

Serve with rice and chopped fresh parsley. Squeeze some lemon juice on the top to add a zingy, aromatic flavour.

* If you don’t like anise seeds you HAVE TO try anyway! I didn’t like them either until I tried these lovely meatballs in Istanbul.

www-lamb3-canda-2016
Lamb meatballs with anise seeds / Klopsiki jagni臋ce z any偶em – Cuisine And Art


MADRYT, CASTRO PRIETO I KLOPSIKI JAGNI臉CE Z ANY呕EM

Istniej膮 miejsca na tym ziemskim padole, w kt贸rych zakochuj臋 si臋 od pierwszej wizyty i kt贸re darz臋 mi艂o艣ci膮 lata ca艂e. Istniej膮 inne za艣, kt贸re potrzebuj臋 odwiedzi膰 wiele razy, by w ko艅cu zakocha膰 si臋. Madryt z ca艂膮 pewno艣ci膮 nale偶y do pierwszej grupy. To miasto, kt贸re nigdy mnie nie rozczarowa艂o, a kt贸re oczarowuje mnie za ka偶dym razem. Miasto, kt贸re odwiedzam do艣膰 regularnie od oko艂o 20 lat. Kt贸re, poza 艣wietnym jedzeniem i piciem (jak zawsze zreszt膮 w Hiszpanii), mo偶e poszczyci膰 si臋 genialnymi wprost muzeami i przepi臋knymi majestatycznymi kamienicami z ogromnymi eleganckimi wej艣ciami.

Tym razem by艂o tak samo. Oczywi艣cie podr贸偶 odby艂a si臋 przez przypadek. Poczu艂am si臋 zobligowana do niej, ujrzawszy przelot w dwie strony za 18 euro. Nie mog艂am nie kupi膰 bilet贸w, po prostu nie mog艂am i ju偶! B臋d膮c w Madrycie ju偶 tyle razy, wiedzia艂am dok艂adnie co chc臋 zobaczy膰 przez te kilka dni. Potrzebowa艂am wygodnych but贸w i dachu nad g艂ow膮. Dach nad g艂ow膮 znalaz艂am szybko 鈥 w samym centrum, by nie traci膰 cennego czasu na dojazdy. Urocze ma艂e mieszkanko Studio La Latina, kt贸re mia艂o wszystko to, czego dusza potrzebuje (lod贸wka, ekspres do kawy i korkoci膮g). A st膮d pieszo od 3 do 10 minut do Trzech Kulturalnych Gigant贸w, do tych trzech ob艂臋dnych, fantastycznych i zapieraj膮cych dech w piersiach muze贸w, w kt贸rych KA呕DY znajdzie co艣 dla siebie z KA呕DEGO rodzaju sztuki 鈥 Muzeum Prado, Muzeum Reina Sofia i Muzeum Thyssen-Bornemisza. I to nie koniec dobrych wiadomo艣ci! Ka偶de z nich ma kilka godzin tygodniowo wej艣ci贸wki za darmo (dot. sta艂ych ekspozycji)! Owszem, nawet zim膮 trzeba posta膰 5-20 minut w kolejce (warto wi臋c przyj艣膰 wcze艣niej i nie ba膰 sie d艂ugiego ogonka, bo on kurczy si臋 szybko), ale jest to gratka!!! W sezonie letnim nie mam poj臋cia jak to jest, bo wtedy nie zwiedzam, zaszywam si臋 w domu, unikaj膮c turystycznych t艂um贸w. Ewentualnie chowam si臋 pod wod膮, nurkuj膮c w ciszy i spokoju.

Tym razem madrycki plan by艂 nast臋puj膮cy. Prado. Francisco Goya z Czarnymi Obrazami, a przede wszystkim z 鈥濸sem鈥. I Vel谩zquez z 鈥淯krzy偶owanym Chrystusem鈥. Za ka偶dym razem, odwiedzaj膮c hiszpa艅sk膮 stolic臋, l臋c臋 przywita膰 si臋 z Psem i zobaczy膰 Chrystusa. Za ka偶dym razem zastanawiam si臋 鈥 mo偶e teraz nie b臋dzie tak genialnie? Mo偶e ju偶 si臋 鈥瀙rzyzwyczai艂am鈥? Mo偶e jednak, b臋d膮c jedynie Katoliczk膮 z urodzenia, religijny obraz nie wywo艂a tych samych wra偶e艅, a portret Psa oka偶e si臋 jedynie portretem psa? Oczywi艣cie wywo艂uje te same wra偶enia albo jeszcze wi臋ksze! Pies nie jest jedynie psem! I za ka偶dym razem wbija mnie w zimi臋. Nie mog臋 m贸wi膰. Dech mi zapiera. Zamieram. Na dole u Goyi (dolne pi臋tro muzeum) raz jeszcze sprawdzam 艣wiat艂o. Czy aby to na pewno po艣wiata z Czarnych Obraz贸w? Nie ukryli gdzie艣 dodatkowych lamp? Nie ukryli. Goya po prostu tak potrafi艂 i ju偶. Siedz臋 wi臋c na 艂aweczce i patrz臋.

Tym razem mia艂am zadanie, zwi膮zane z Psem. Przyjaciel pisarz 鈥 David Frankel 鈥 po艣wi臋ci艂 temu偶 esej, zatytu艂owany (jak偶eby inaczej) 鈥濸ies鈥, w kt贸rym zastanawia艂 si臋 nad samotno艣ci膮 zwierz臋cia, jego wyobcowaniem, a przede wszystkim na co on tak patrzy? Czego偶 psina wypatruje? Posz艂am wi臋c by:

A. zg艂臋bi膰 tajemnic臋,
B. zrobi膰 autoportret z tym偶e,
C. zda膰 relacj臋 David鈥檕wi F.

Niestety rezultaty nie przynios艂y spodziewanych rezultat贸w:
B. tajemnica pozosta艂a tajemnic膮,
C. nie mo偶na by艂o robi膰 zdj臋膰,
D. David F. otrzyma艂 jedynie kartk臋 pocztow膮 z Psem.

Mog艂am ju偶 spokojnie uda膰 si臋 do Vel谩zquez鈥檃. Uda膰 si臋 to mo偶e 藕le powiedziane. Pow艂贸czy膰 si臋, ledwo ci膮gn膮c obola艂e stopy. Przemieszaczaj膮c si臋 w najwolniejszym tempie z mo偶liwych i tylko dzi臋ki temu, 偶e cel by艂 zbo偶ny (dos艂ownie). I przed tym Chrystusem raz jeszcze zaniemia艂am. Stan臋艂am jak s艂up, bo z jaki艣 bardzo niezrozumia艂ych dla mnie wzgl臋d贸w w tej sali nie ma 艂aweczki niestety. I tak sta艂am, wbijaj膮c 艣lepia i my艣l膮c o b贸lu. I tym chrystusowym i moim w艂asnym. Sztuka jest tajemnic膮 z ca艂膮 pewno艣ci膮.

Przypomnia艂a mi si臋 moja pierwsza wizyta w Muzeum Prado. 20 lat temu. Z Ojcem, kt贸ry pogna艂 do Hieronim鈥檃 Bosch鈥檃 i oboje nie mogli艣my si臋 nadziwi膰, 偶e (wtedy) ten偶e nas dzieli艂. Ojciec zupe艂nie zafascynowany tw贸rczo艣ci膮. Ja totalnie niewzruszona i nie rozumiej膮ca. Tym razem jednak … oszala艂am na punkcie Bosch鈥檃! Pokocha艂am Go mi艂o艣ci膮 偶arliw膮, gor膮c膮 i nami臋tn膮. I nie mog艂am prze偶a艂owa膰, i偶 nie wybra艂am si臋 do Prado kilka miesi臋cy wcze艣niej, kiedy to by艂a olbrzymia wystawa Bosch鈥檕wskich dzie艂. Potem by艂o odrobin臋 gorzej, kiedy to w ka偶dej ksi臋garni natyka艂am si臋 na jakiego艣 obcego mi zupe艂nie 鈥濫l Bosco鈥, kt贸ry by艂 jak Hieronim. O艣lepiona, ot臋pia艂a b贸lem (n贸g) nie skojarzy艂am, i偶 Hiszpanie Bosch鈥檃 nazywaj膮 鈥濫l Bosco鈥. Bosko!

Oczywi艣cie Madryt ma tyle do zaoferowania, 偶e jedyn膮 metod膮 (jedyn膮 i s艂uszn膮) by艂oby zamieszkanie tam, by zwiedza膰 wszystkie muzea i galerie. Maj膮c jedynie kilka dni do dyspozycji mog臋 z czystym sumieniem poleci膰 (opr贸cz ww muze贸w oczywi艣cie!):

Je艣li lubisz puste industrialne przestrzenie z od艂a偶膮c膮 ze 艣cian farb膮 Tabacalera jest dla Ciebie, nawet je艣li nie ma w niej wystawy! Podczas mojej wizyty by艂a i to genialna 鈥 Castro Prieto 鈥濩ESPEDOSA鈥. (Niestety ju偶 jej nie ma.)

Juan Manuel Castro Prieto jest hiszpa艅skim fotografem, mieszkaj膮cym w Madrycie. By膰 mo偶e mog艂abym Go nazwa膰 dokumentalist膮, ale nie potrafi臋. By膰 mo偶e nie powinnam nazwa膰 Go 鈥瀉rtyst膮 konceptualnym鈥, ale tak w艂a艣nie czyni臋. Castro Prieto otworzy艂 mi oczy i znalaz艂am w Jego tw贸rczo艣ci co艣, co nazwa艂am na u偶ytek w艂asny 鈥瀔onceptualnym dokumentem鈥. Bo jak偶e inaczej mog艂abym, patrz膮c na Jego gigantyczne fotografie o zupe艂nie niespotykanej magii i tym Czym艣? Czy jest tylko i wy艂膮cznie tak 艣wietnym Obserwatorem? Czy te偶 aran偶uje przestrzenie wok贸艂 siebie w mniejszym lub wi臋kszym stopniu?

Dla mnie jako fotografa, bycie pod tak ogromnym wra偶eniem wystawy zdj臋膰, jest bardzo rzadkie. Podczas tych ju偶 oko艂o 20 lat 偶ycia z fotografi膮 obok, podczas obejrzenia mn贸stwa wystaw i zwiedzania festiwali fotografii, na palcach jednek r臋ki chyba mog臋 policzy膰 Takie wystawy. TE. Te wyj膮tkowe, Te, o kt贸rch tak trudno mi napisa膰, bo nie wiem jak po prostu. I tu nagle w starej, obsk贸rnej b膮d藕 co b膮d藕 fabryce tytoniu, w艣r贸d labiryntu korytarzy i kolejnych pomieszcze艅 zjawia sie Castro Prieto ze zdj臋ciami rodzin, portretami, talerzem jab艂ek. Bez 偶adnych dziw贸w-cud贸w. Bez r贸偶owych nago艣ci i kilometrowych teorii. Dobra stara tradycyjna fotografia z dusz膮. Tak, tego s艂owa mi brakowa艂o. Bo Juan Manuel fotografuje po pierwsze z Ide膮, po drugie z Dusz膮 i Sercem. I dopiero wtedy naciska spust migawki. I wci膮ga do swojego 艣wiata, kt贸ry sta艂 si臋 jednym z moich ulubionych, a zdj臋cie 鈥濨aranka Paschalnego鈥 (powy偶ej) sta艂o si臋 obiektem mego po偶膮dania. Po raz pierwszy w 偶yciu zapragn臋艂am posiadania czyjej艣 fotografii. Ta, kt贸r膮 prezentuj臋 na blogu, jest jedynie moim zdj臋ciem zdj臋cia Prieto Castro, nie jest wi臋c takim 鈥瀏艂臋bokim鈥 ani 鈥瀋zystym鈥. Brak mi s艂贸w.

KLOPSIKI JAGNI臉CE Z ANY呕EM zainspirowane tw贸rczo艣ci膮 Prieto Castro
500g mielonej jagni臋ciny
1 ma艂a posiekana cebula
2 z膮bki zmia偶d偶one z膮bki czosnku
1 jajko
2-3 艂y偶ki bu艂ki tartej namoczonej w 录 szkl. wody
s贸l
pieprz
1 艂y偶eczka kurkumy
1 艂y偶eczka sproszkowanego any偶u*
DO PODAWANIA: ry偶, posiekana natka pietruszki, sok z cytryny

Wymieszaj wszystko dok艂adnie (najlepiej r臋koma). Formuj kulki wielko艣ci golfowych, naj艂atwiej robi si臋 to r臋koma, zmoczonymi w zimnej wodzie, mi臋so wtedy nie przykleja si臋. Sma偶 na gor膮cej patelni z odrobin膮 oliwy.
Podawaj z ry偶em i posiekan膮 natk膮 pietruszki. Skrop z sokiem z cytryny, by doda膰 jeszcze wi臋cej aromatu i zbalansowa膰 wszystkie smaki.

* Je艣li nie lubisz any偶u, to i tak MUSISZ go doda膰 i spr贸bowa膰! Je te偶 go nie lubi臋, poza tym jednym jedynym (jak na razie) wyj膮tkiem!
P.S. Nie podoba mi si臋 s艂owo 鈥瀔lopsiki鈥. A to klops! Ani 鈥瀙ulpeciki鈥, kojarz膮ce mi si臋 z puchlnym dzieci臋ciem. 鈥濳ulki mi臋sne鈥 – nie. I 鈥瀔uleczki鈥 r贸wie偶. Jakie艣 pomys艂y mo偶e?????

P.S. Ten wpis dedykuj臋 Joannie B. ze specjalnymi podzi臋kowaniami “za wszystko”! Przepi臋knego Madrytu!

eng

About artichokes and Catalonia

pl

I remember really well when I went for the first time to Catalonia, Catalunya as Catalans say. It was more than 20 years ago. We went by car. A few thousand kilometres. We stopped after crossing the border with France and we opened the car door. I remember the hot air like it was yesterday and this amazing feeling of being at home. Finally I had found The Place – my place on Earth. I just knew it! And still I’m so exited when I cross that same border.

I love Catalunya’s land and sea, I love the Catalan language and people, I love their food and their wine.聽So I’ve decided to dedicate the next few posts to that land.聽隆Visca Catalunya!

2015-05-04-benvinguts-a-cat

Catalunya is divided into a few regions, of which my favourite is Empord脿, especially Baix Empord脿. You can just walk around there, walk and walk. Watching the sea, visiting small empty beaches, swimming, diving. Having great coffee in any bar. Eating beautiful Catalan food, which often combines seafood with meat, it’s called聽mar i muntanya (sea and mountains). You can eat the freshest fish you can imagine, the freshest seafood. Fantastic olive oil (Catalans don’t use a lot of butter, but olive oil? I assume they are addicted to it!). Plus great wine and cava (sparkling wine). Local, seasonal fresh food. Including now, in spring time, the most beautiful veg to me – artichokes. They look quite strange. Even the spiky bushes do not look so inviting. Not so friendly. Like they want to protect themselves, saying “We’re inedible!”. But they are, of course! And yes, to be honest – I wasn’t the biggest fan of their flavour. Until a Catalan friend of mine prepared some fried artichokes, teaching me how to treat these beasts. After that I discovered Toulouse-Lautrec used to fry these veg too, but in different style. So I made my own version.

2015-05-04-artichoke12015-05-04-artichoke2-www

ARTICHOKES WITH OLIVE OIL, GARLIC AND BAY LEAVES
(inspired by Toulouse-Lautrec, Joyant)

– artichokes
– olive oil
– garlic (I used pink garlic from region Lautrec – ail rose de Lautrec)
– bay leaves (preferably fresh)
– sea salt

2015-05-04-artichoke-3-www

First of all you have to prepare the artichokes. They have to be firm, not sharp at the top of the flower, just so beautiful that you are smiling. Cut the stem, the top and take out the outer leaves. You end with a small firm piece of artichoke. Probably very small, but amazingly tasty. Put it in cold water for about 1 hour. Cut into four. Henri took out the choke – the hairy piece inside of the artichokes, but I personally like them. They add different texture and they look a little scary too.

In a deep pot or frying pan, heat a glass of olive oil. When it is very hot throw in the pieces of artichoke, cloves of garlic (with skin) and bay leaves. Wait till the artichokes are more than gold, an almost dark brown colour. Take them out, put on some kitchen paper to absorb the oil. Sprinkle with sea salt. Eat as a starter or tapa with cold beer or wine.

ArshileGorky-www1944TheLeaf
Arshile Gorky, The Leaf of the Artichoke Is an Owl, 1994 (from a MOMA collection)


KARCZOCHY I KATALONIA

Pami臋tam bardzo dok艂adnie moj膮 pierwsz膮 wizyt臋 w Katalonii. Ponad 20 lat temu. Samochodem. Kilka tysi臋cy kilometr贸w. Zmordowani przekroczyli艣my granic臋 z Francj膮, zatrzymali艣my si臋 na najbli偶szym parkingu. Otworzyli艣my drzwi auta i … Zaniemia艂am. W momencie, gdy uderzy艂o mnie gor膮ce powietrze, zrozumia艂am 鈥 to jest To Miejsce. Tu jest M贸j Dom. Kocham katalo艅skie morze i katalo艅skie g贸ry, 艂膮ki, pola, uprawy ry偶u, po艣r贸d kt贸rych przechadzaj膮 si臋 wyj膮tkowo eleganckie i bia艂e ibisy. Ub贸stwiam katalo艅ski j臋zyk, jedzenie oraz wino. I zawsze, gdy przekraczam granic臋, czuj臋 si臋 wyj膮tkowo, to bardzo uroczysty moment. Z tych i ca艂ej masy innych powod贸w zdecydowa艂am si臋 na napisanie kilku post贸w w艂a艣nie o tym kawa艂eczku Europy. 隆Visca Catalunya! (Niech 偶yje Katalonia!)

Katalonia podzielona jest na kilka region贸w, z kt贸rych moim ulubionym jest Baix Empord, gdzie ub贸stwiam szw臋da膰 si臋 po 艣cie偶ynach, patrze膰 na morze, p艂ywa膰, nurkowa膰. Gdzie w ka偶ym miejscu mo偶na napi膰 si臋 艣wietnej kawy. Gdzie jedzenie jest proste, lokalne, sezonowe i zupelnie ob艂臋dne. Gdzie mo偶na objada膰 si臋 naj艣wie偶szymi rybami i owocami morza, gdzie mo偶na pozna膰 co to “mar i montanya” (dos艂ownie: “morze i g贸ra”, mianem tym nazywane s膮 potrawy, gdzie 艂膮czy si臋 mi臋so z rybami lub owocami morza). Fantastyczna oliwa z oliwek, od kt贸rej Katalo艅czycy s膮 chyba uzale偶nieni. I oczywi艣cie wino oraz “cava” (musuj膮ce wino).
A wiosn膮… c贸偶, wiosn膮 jest sezon na najpi臋kniejsze wed艂ug mnie warzywa 鈥 karczochy. Wygl膮daj膮ce przedziwnie, nierealnie, niezjadliwie prawie. Krzaki kolczaste wr臋cz nie zach臋caj膮 do bli偶szej znajomo艣ci. Tak wi臋c i ja przez lata wielk膮 fank膮 karczoch贸w nie by艂am, a偶 do momentu, gdy przyjaciel Katalo艅czyk zaserwowa艂 mi frytowane potwory, ucz膮c przy okazji jak z bestiami post臋powa膰. Nied艂ugo potem odkry艂am, i偶 Toulouse-Lautrec r贸wnie偶 serwowa艂 te pi臋kno艣ci w podobny spos贸b. Stworzy艂am wi臋c w艂asn膮 wersj臋:

KARCZOCHY Z OLIW膭, CZOSNKIEM I LI艢膯MI LAUROWYMI
– karczochy
– oliwa z oliwek
– czosnek (u偶y艂am r贸偶owego czosnku z francuskiego regionu Lautrec)
– li艣cie laurowe
– s贸l morska

Odpowiednio wybrane, j臋drne karczochy, niezbyt k艂uj膮ce na czubkach kwiatu, trzeba odpowiednio przygotowa膰. Odetnij cz臋艣膰 spodni膮, razem z 艂odyg膮 oraz czubek kwiatowy. Z pozosta艂ej cz臋艣ci oderwij lu藕ne 艂uski. To, co zostanie, to najlepsza, cho膰 male艅ka, cz膮stka warzywa. Karczochy w艂贸偶 do wody na godzin臋. Potem pokr贸j je na cztery cz臋艣ci. Mo偶esz z nich usun膮膰 w艂oskowat膮 cz臋艣膰, jak robi艂 Toulouse-Lautrec, ale ja j膮 lubi臋 鈥 dodaje innej faktury i wygl膮d膮 tak zabawnie w艂ochato. Na patelni lub w garnku rozgrzej szklank臋 oliwy z oliwek. Kiedy b臋dzie gor膮ca, wrzu膰 karczochy, z膮bki czosnku (nie obieraj!) i listki laurowe. Frytuj do momentu, gdy b臋d膮 wi臋cej ni偶 z艂ote, gdy b臋d膮 mia艂y ciemny br膮zowy kolor. Wy艂贸偶 na papierowe r臋czniki kuchenne, by ods膮czy膰 z nadmiaru oliwy. Podawaj posypane sol膮 morsk膮 jako przystawk臋 lub dodatek do piwa czy wina.

eng